شورای شهر نیویورک در تاریخ ۱۲ نوامبر لایحه‌ای را برای ممنوعیت قیمت‌گذاری نظارتی (Surveillance Pricing) تصویب کرد. این قانون با هدف جلوگیری از استفاده شرکت‌ها از داده‌های شخصی و الگوریتم‌ها برای ارائه قیمت‌های متفاوت به افراد مختلف برای یک کالا یا خدمت یکسان تدوین شده است.
تفاوت قیمت‌گذاری نظارتی و قیمت‌گذاری پویا
بسیار مهم است که قیمت‌گذاری نظارتی با قیمت‌گذاری پویا (Dynamic Pricing) اشتباه گرفته نشود. قیمت‌گذاری پویا بر اساس شرایط بازار، مانند میزان تقاضا یا موجودی کالا تغییر می‌کند، اما قیمت‌گذاری نظارتی مستقیماً از اطلاعات شخصی کاربر برای تمایز میان مشتریان استفاده می‌کند.
- داده‌های مورد استفاده: این سیستم‌ها از مکان کاربر، تاریخچه مرور وب (Browsing History)، عادات خرید و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی بهره می‌برند.
- یافته‌های FTC: طبق گزارش کمیسیون تجارت فدرال (FTC) در ژانویه ۲۰۲۵، برخی ابزارهای قیمت‌گذاری حتی از رفتارهای بسیار جزئی مانند حرکات ماوس یا کالاهایی که کاربر در سبد خرید رها کرده است، برای تحلیل استفاده می‌کنند.
این لایحه (Introduction 891-A) نه تنها این رویه را ممنوع می‌کند، بلکه جمع‌آوری، فروش یا اشتراک‌گذاری داده‌های شخصی را برای تسهیل این نوع قیمت‌گذاری محدود می‌سازد. این قانون پس از تأیید شهردار، یک سال فرصت برای اجرا خواهد داشت.
ریسک‌های فراتر از قیمت
این تحلیل اشاره دارد که جمع‌آوری داده‌ها در مقیاس گسترده، خطراتی فراتر از تغییر قیمت ایجاد می‌کند؛ از جمله استنتاج‌های حساس درباره زندگی خصوصی افراد و احتمال افشای غیرمجاز اطلاعات. در این سیستم‌ها، معیار اصلی «حساسیت قیمتی» (Price Sensitivity) است، نه لزوماً توان مالی؛ به این معنا که حتی یک فرد ثروتمند اگر به دنبال تخفیف باشد، ممکن است قیمت کمتری ببیند، در حالی که فردی با بودجه کمتر اما نیاز فوری، با قیمت‌های بالاتری مواجه شود.
البته این قانون استثنائاتی را برای تخفیف‌های واقعی، مانند برنامه‌های وفاداری (Loyalty Programs) یا تخفیف‌های ویژه برای گروه‌های مشخص (مانند بازنشستگان یا معلمان) در نظر گرفته است.
