خودروی شما ممکن است فراتر از موقعیت مکانی و عادات رانندگی، اطلاعات حساس دیگری را نیز به اشتراک بگذارد؛ اطلاعاتی که می‌تواند مستقیماً بر هزینه‌های بیمه شما تأثیر بگذارد.
شرکت جنرال موتورز (General Motors) موافقت کرده است که مبلغ ۲۲۰ میلیون دلار را برای تسویه پرونده‌های مطرح شده توسط ۳۶ ایالت آمریکا پرداخت کند. این پرونده مربوط به جمع‌آوری و اشتراک‌گذاری اطلاعات شخصی رانندگان بدون رضایت (Consent) مناسب آن‌هاست. محور اصلی این جنجال، قابلیت Smart Driver است که رفتار رانندگی را پایش می‌کرد و گفته می‌شود اطلاعات حساس را از طریق واسطه‌های داده (Data Brokers) به اشتراک می‌گذاشت.
نحوه انتقال داده‌ها به شرکت‌های بیمه
بر اساس تحقیقات، جنرال موتورز اطلاعات مربوط به رفتارهای رانندگی مانند سرعت غیرمجاز (Speeding)، ترمزهای شدید (Hard braking) و شتاب‌گیری ناگهانی را از طریق قابلیت Smart Driver جمع‌آوری می‌کرد. این داده‌ها تحت قراردادهایی به واسطه‌های داده فروخته می‌شد تا برای محصولات بیمه‌ای استفاده شوند. این واسطه‌ها نیز داده‌ها را به شرکت‌های بیمه می‌فروختند تا از آن‌ها برای ارزیابی ریسک و در برخی موارد، افزایش حق بیمه (Premiums) مشتریان استفاده کنند.
یکی از مشکلات اصلی، عدم شفافیت در فرآیند رضایت‌گیری بود. در حالی که GM به مشتریان اطمینان می‌داد که اطلاعات بدون اجازه صریح آن‌ها با بیمه‌گران به اشتراک گذاشته نمی‌شود، مشخص شد که شرکت بدون افشای این موضوع، داده‌ها را به واسطه‌ها می‌فروخت. همچنین گزارش‌ها حاکی از آن است که برخی کارکنان نمایندگی‌ها، بدون اجازه مشتریان، آن‌ها را در این برنامه ثبت‌نام می‌کردند.
پیامدهای حقوقی و درس‌های مدیریتی
در جریان این پرونده، مشخص شد که اپلیکیشن OnStar به اشتباه به بیش از ۳۷۰,۰۰۰ راننده اعلام کرده بود که در برنامه Smart Driver ثبت‌نام نکرده‌اند، در حالی که اطلاعات آن‌ها در حال جمع‌آوری و فروش بود. طبق توافق صورت گرفته، GM متعهد شده است که پیش از جمع‌آوری یا اشتراک‌گذاری داده‌های مکانی و رانندگی، رضایت صریح (Affirmative Consent) کاربران را دریافت کند و نظارت بر نمایندگی‌ها را تقویت نماید.
این پرونده برای مدیران امنیت و حاکمیت داده (Data Governance) درس‌های مهمی دارد. سازمان‌ها باید اطمینان حاصل کنند که داده‌های جمع‌آوری شده برای هدفی غیر از آنچه کاربر با آن موافقت کرده، استفاده نمی‌شوند. همچنین مدیریت ریسک تامین‌کنندگان (Third-party Risk Management) اهمیت حیاتی دارد؛ سازمان‌ها باید نظارت دقیقی بر نحوه استفاده از داده‌ها توسط پیمانکاران و واسطه‌ها داشته باشند تا از اشتراک‌گذاری غیرمجاز جلوگیری شود.
