تحلیل‌های اخیر نشان می‌دهد که تمرکز بیش از حد سیاست‌گذاران بر فناوری‌های تولید انرژی و نادیده گرفتن بخش انتقال (Transmission)، منجر به ایجاد گلوگاه‌های جدی در سیستم انرژی ایالات متحده شده است. در حالی که سرمایه‌گذاری‌های کلانی در حوزه‌های انرژی‌های پاک صورت گرفته، اما عدم توسعه متناسب شبکه توزیع و انتقال، مانع از دستیابی به اهداف کاهش انتشار کربن و پایداری اقتصادی شده است.
شکاف میان تولید و انتقال
بررسی‌ها نشان می‌دهد که بسیاری از طرح‌های توسعه انرژی، به‌ویژه در قالب قوانین اخیر مانند IRA، بر بخش تولید تمرکز کرده‌اند اما زیرساخت‌های انتقال را نادیده گرفته‌اند. طبق مطالعه REPEAT دانشگاه پرینستون، اگر نرخ گسترش شبکه انتقال در سطح یک درصد در سال باقی بماند، بیش از ۸۰ درصد از پتانسیل کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تا سال ۲۰۳۰ از دست خواهد رفت.
موانع رگولاتوری و عملیاتی
ساخت خطوط انتقال فشار قوی (High-Voltage Direct Current – HVDC) با چالش‌های پیچیده‌ای روبروست. توسعه‌دهندگان باید از تمامی حوزه‌های قضایی که خطوط از آن‌ها عبور می‌کند مجوز دریافت کنند، که این امر باعث می‌شود حتی یک مخالف محلی بتواند پروژه‌های استراتژیک را متوقف کند. این وضعیت منجر به افزایش شدید صف‌های اتصال (Interconnection Queue) و کاهش نرخ ساخت خطوط انتقال شده است؛ به‌طوری که میزان ساخت خطوط در سال‌های اخیر به‌شدت نسبت به دهه گذشته کاهش یافته است.
تأثیر بر تاب‌آوری زیرساخت‌های حیاتی
ضعف در شبکه برق تنها یک مسئله اقتصادی نیست، بلکه ابعاد امنیتی دارد. پایگاه‌های نظامی و زیرساخت‌های حیاتی که به شبکه برق غیرنظامی متصل هستند، در برابر قطعی‌های گسترده (Blackouts) آسیب‌پذیرند. فرسودگی شبکه و عدم به‌روزرسانی تجهیزاتی مانند Reconductoring و Dynamic-Line Rating، ریسک توقف عملیات‌های حساس را افزایش می‌دهد.
راهکارهای پیشنهادی برای بهبود پایداری
- اصلاح مجوزها: کاهش بروکراسی اداری برای تسریع در احداث خطوط انتقال بلندبرد.
- مشوق‌های مالی: ارائه اعتبارات مالیاتی برای ارتقای تجهیزات شبکه و فناوری‌های تقویت‌کننده شبکه (Grid-Enhancing Technologies).
- مدیریت حق ارتفاق: پرداخت مبالغ بالاتر از نرخ بازار به مالکان زمین برای تسریع در احداث مسیرهای انتقال.
