گزارشهای اخیر نشان میدهند که مجرمان با سوءاستفاده از حسابهای مشتریان و برندهای شناختهشده، در حال سرقت مبالغ هنگفت و اطلاعات شخصی هستند. طبق گزارش “کلاهبرداری در عصر اعتماد مستمر”، ۸۱ درصد از موارد مشکوک به کلاهبرداری دیجیتال در نیمه اول سال ۲۰۲۶، در حین ورود به حساب (Login) و انجام تراکنشهای مالی رخ داده است که نشاندهنده تداوم ریسک در طول چرخه عمر رابطه با مشتری است.
تأیید هویت اولیه لزوماً به معنای قابل اعتماد بودن تمامی تعاملات بعدی نیست. کلاهبرداران میتوانند مشتریان واقعی را برای تأیید فعالیتهای جعلی فریب دهند (Authorized Fraud) یا از هویتهای مصنوعی (Synthetic Identities) که فرآیند ورود به سیستم (Onboarding) را با موفقیت پشت سر میگذارند، برای دریافت اعتبار یا تسهیل کلاهبرداریهای بیشتر استفاده کنند.
روشهای اصلی حملات و نقش هوش مصنوعی
کلاهبرداریهای جعل هویت (Impersonation Scams) اغلب با پیامها یا تماسهایی آغاز میشوند که از طرف بانکها، شرکتهای بیمه یا مراکز درمانی ارسال میگردند. مجرمان با سوءاستفاده از اعتبار سازمانها، کاربران را ترغیب میکنند تا جزئیات شخصی خود را تأیید کنند، کد یکبار مصرف (OTP) را به اشتراک بگذارند یا اطلاعات ورود خود را بازنشانی کنند. این اقدامات میتواند منجر به تسلط کامل مهاجم بر حساب (Account Takeover) شود.
استفاده از هوش مصنوعی (AI) به گروههای مجرم اجازه میدهد تا اسناد جعلی بسیار متقاعدکنندهای تولید کنند، پیامهای جعل هویت بنویسند و هویتهای مصنوعی بسازند. این خودکارسازی (Automation) باعث کاهش تلاش مورد نیاز برای اجرای حملات گسترده و تکرار شونده میشود. دادههای نشت یافته (Data Breaches) نیز سوخت اصلی این فرآیند هستند و اطلاعات واقعی را برای عبور از سیستمهای تأیید هویت در اختیار مهاجمان قرار میدهند.
میزان خسارت و ابعاد جهانی
در ایالات متحده، میزان مواجهه وامدهندگان با ریسک کلاهبرداری هویت مصنوعی در پایان ژوئن ۲۰۲۶، حدود ۲.۴ میلیارد دلار برآورد شده است که بخش بزرگی از آن (۱.۵ میلیارد دلار) مربوط به وامهای خودرو است. این رقم نشاندهنده خسارات احتمالی است که میتواند به سازمانها وارد شود.
- اروپا: ۸۸ درصد از کلاهبرداریهای دیجیتال پس از مرحله ایجاد حساب رخ میدهد.
- کانادا: استفاده از اطلاعات سرقتی و مهندسی اجتماعی (Social Engineering) برای دسترسی به حسابهای موجود غالب است.
- آسیای شرقی و هند: خدمات موبایلی و پرداختهای فوری، بستر اصلی حملات مربوط به نفوذ به حساب و انتقالهای مشکوک هستند.
با تقویت کنترلهای ورود، مهاجمان به طور فزایندهای به دنبال سوءاستفاده از فرآیندهای احراز هویت ثانویه (Secondary Authentication) و درخواستهای بازیابی حساب هستند.