ایالات متحده طی دهه‌های گذشته برنامه‌ریزی‌های گسترده‌ای را برای مقابله با حملات تروریستی، هک‌ها و خرابکاری‌های عوامل دولتی با سلاح‌های دوربرد انجام داده است، اما اکنون با تهدیدی نوظهور و متفاوت روبروست: سیستم‌های هوایی بدون سرنشین یا پهپادها (UAS).
تجربیات عملی و نقاط آسیب‌پذیر
حوادث متعددی در داخل خاک آمریکا رخ داده است که نشان‌دهنده هدف قرار گرفتن زیرساخت‌هاست. برای مثال، در سال ۲۰۲۰ پهپادی بدون علائم شناسایی و حافظه، با هدف ایجاد اتصال کوتاه در یک پست برق در پنسیلوانیا مشاهده شد. همچنین گزارش‌هایی از تلاش برای حمله به پست‌های برق با پهپادهای حامل مواد منفجره و مشاهده پهپادهای ناشناس در نزدیکی نیروگاه هسته‌ای Prairie Island در مینه‌سوتا به ثبت رسیده است. علاوه بر این، هزاران مورد گزارش تخلف پهپادی در نزدیکی فرودگاه‌ها منجر به اختلالات عملیاتی شدید شده است.
ویژگی‌های تهدید و چالش‌های نظارتی
آنچه تهدید پهپادها را تشدید می‌کند، ارزان بودن، دسترسی آسان، سهولت در مونتاژ و دشواری در شناسایی آن‌هاست. این سیستم‌ها قادرند عملیات‌های نظارتی مداوم (Persistent Surveillance) انجام دهند یا حملات جنبشی (Kinetic Strike) را علیه تأسیسات حساس اجرا کنند. برخلاف مواد شیمیایی یا منفجره که نظارت بر خرید آن‌ها (مانند نیترات آمونیوم) سخت‌گیرانه است، پهپادها به دلیل کاربردهای گسترده غیرنظامی، نمی‌توانند به سادگی از چرخه مصرف عمومی خارج شوند.
راهکارهای مقابله و فناوری‌های Counter-UAS
دولت آمریکا گام‌هایی نظیر اجرای سیستم Remote ID برای شناسایی پهپادهای بالای ۲۵۰ گرم برداشته است. همچنین بازار تجهیزات مقابله با پهپاد (Counter-UAS) شامل توری‌های فیزیکی، راهکارهای جنبشی و سیستم‌های پیشرفته تداخل الکترونیکی (Electronic Interference) در حال رشد است. وزارت امنیت داخلی (DHS) و پنتاگون با ایجاد استراتژی‌های یکپارچه و تشکیل نیروهای مشترک، در تلاش‌اند تا حفاظت از حریم هوایی و تأسیسات فدرال را تقویت کنند.
تغییر رویکرد: از تخریب به تاب‌آوری
با توجه به اینکه شناسایی و نابودی تک‌تک پهپادهای متخاصم غیرممکن است، رویکرد دفاعی باید از «تلاش برای نابودی» به «کاهش اثرات حمله» تغییر یابد. این استراتژی بر محورهای زیر استوار است:
- اولویت‌بندی زیرساخت‌های حیاتی: شناسایی نقاطی که حمله به آن‌ها بیشترین خسارت را به بار می‌آورد و تمرکز منابع بر حفاظت از آن‌ها.
- پیش‌بینی و ارزیابی آسیب‌پذیری: هر تأسیسات کلیدی (نیروگاه‌ها، پالایشگاه‌ها و بنادر) باید تحلیل‌های دقیقی از آسیب‌پذیری خود در برابر جاسوسی، قاچاق محموله‌های خطرناک و اختلالات عمدی انجام دهد.
- سازماندهی و پاسخ عملیاتی: تعیین دقیق مسئولیت‌ها و چارچوب‌های قانونی برای مقابله با پهپادهای مشکوک.
- تاب‌آوری (Resilience): طراحی زیرساخت‌ها به گونه‌ای که در صورت نفوذ پهپاد، خسارات محدود شود. این شامل سخت‌سازی (Hardening) تجهیزات حساس و ایجاد سیستم‌های پشتیبان (Redundancy) برای ارتباطات و برق است.
در نهایت، ایجاد یک مکانیسم ملی برای اشتراک‌گذاری اطلاعات و تحلیل بقایای پهپادهای سقوط کرده، برای درک TTPهای مهاجمان و جلوگیری از حملات مشابه ضروری است.
