شرکت‌های بزرگ به‌طور میانگین ۲۸ درصد از بودجه‌های نرم‌افزاری خود را صرف ارتقاها (Upgrades)، مهاجرت‌های سیستم (Migrations) و تغییرات لایسنس (Licensing) ناخواسته می‌کنند. گزارش‌های جدید نشان می‌دهند که بسیاری از مدیران ارشد فناوری (IT) این تغییرات را برای سازمان‌های خود مضر و هزینه‌بر می‌دانند.
بر اساس یک نظرسنجی گسترده از بیش از دو هزار مدیر ارشد اطلاعات (CIO) در شرکت‌های بزرگ با درآمد سالانه بیش از یک میلیارد دلار، مشخص شده است که ۹۵ درصد از پاسخ‌دهندگان در سه سال گذشته با ارتقا یا تغییرات لایسنس از سوی فروشندگان مواجه بوده‌اند که منجر به کاهش عملکرد، قابلیت اطمینان یا ارزش تجاری سیستم شده است. نکته نگران‌کننده این است که بیش از نیمی از این شرکت‌ها، بیش از یک بار با چنین چالش‌هایی روبرو شده‌اند.
چالش وابستگی به فروشنده (Vendor Lock-in)
یکی از اصلی‌ترین دلایل عدم توانایی سازمان‌ها در مقاومت برابر با این تغییرات، پدیده وابستگی به فروشنده است. حدود ۸۰ درصد از مدیران فناوری معتقدند که خروج از اکوسیستم فروشندگان بزرگ، باعث اختلالات گسترده در عملیات سازمان خواهد شد. این موضوع باعث می‌شود که پذیرش ارتقاهای ناخواسته، حتی اگر آسیب‌زا باشند، به یک تصمیم منطقی برای حفظ پشتیبانی (Support) از سیستم‌های حیاتی تبدیل شود.
تأثیر بر بودجه‌های امنیت و نوآوری
این هزینه‌های اضافی مستقیماً بر سایر حوزه‌های استراتژیک تأثیر می‌گذارند. گزارش‌ها نشان می‌دهند که کاهش بودجه در بخش‌های زیر به دلیل هزینه‌های نرم‌افزاری اجباری مشهود است:
- نوآوری (Innovation): ۳۶ درصد
- منابع انسانی (Human Resources): ۳۲ درصد
- امنیت (Security): ۳۱ درصد
- سرمایه‌گذاری‌های مرتبط با مشتری: ۳۱ درصد
کارشناسان توصیه می‌کنند که مدیران فناوری برای کنترل بهتر بودجه‌ها، باید در زمان عقد قراردادهای اولیه، شرایط خروج (Exit Strategy) را نیز مذاکره کنند. این شامل تعیین سقف قیمت برای تمدید قراردادها و مشخص کردن هزینه‌های احتمالی برای کمک به مهاجرت از سیستم‌های فعلی در زمان تغییر فروشنده است.
