در تحلیل‌های اخیر پیرامون سیاست خارجی ایالات متحده، بحث‌های گسترده‌ای در مورد اثرگذاری و مشروعیت رویکرد دونالد ترامپ در سطح بین‌المللی شکل گرفته است. یکی از محورهای این تحلیل‌ها، تطبیق رفتار سیاسی وی با آموزه‌های نیکولو ماکیاولی در کتاب The Prince (شهریار) است تا مشخص شود آیا این رویکرد با استانداردهای قدرت و ثبات سازگار است یا خیر.
ترس در مقابل محبوبیت
ماکیاولی معتقد بود برای یک حاکم موفق، «ترسیده شدن بهتر از محبوب بودن است»، زیرا محبت مردم متغیر است اما ترس، از طریق تهدید به مجازات، پایداری بیشتری دارد. با این حال، تحلیلگران معتقدند توانایی ترامپ در ارعاب دیگران به دلیل خطاهای استراتژیک (مانند تنش‌ها با رژیم صیهونیستی و ایران) و عدم ثبات در تصمیم‌گیری‌ها کاهش یافته است. زمانی که توافقات به سرعت نقض شوند، عامل تهدید دیگر ترسناک نیست، بلکه غیرقابل پیش‌بینی و غیرقابل اعتماد جلوه می‌کند.
خط قرمزهای ماکیاولی: نفرت و تحقیر
ماکیاولی هشدار می‌دهد که حاکم باید از تبدیل شدن به شخص «مورد نفرت» یا «تحقیر شده» اجتناب کند. طبق این نظریه، دست‌اندازی به دارایی‌های مردم یا رفتارهای تکبرآمیز منجر به نفرت عمومی می‌شود. در مقابل، تزلزل در تصمیمات و بی‌ثباتی رفتاری باعث می‌شود حاکم در چشم رقبا (مانند رهبران چین) تحقیر شود. در این تحلیل، نوسانات رفتاری ترامپ باعث شده تا برخی از رهبران جهانی او را نه به عنوان یک قدرت مقتدر، بلکه به عنوان شخصیتی متزلزل ببینند.
مدیریت منابع و انضباط مالی
یکی از توصیه‌های کلیدی ماکیاولی، مدیریت هوشمندانه منابع مالی برای جلوگیری از فشار مالی بر مردم است. حاکمی که برای خرید وفاداری، هزینه‌های بی‌رویه می‌کند، در نهایت مجبور به وضع مالیات‌های سنگین می‌شود که منجر به نفرت مردم می‌گردد. منتقدان اشاره می‌کنند که رویکرد مالی ترامپ در مدیریت بودجه‌های دولتی و افزایش بدهی‌های ملی، با این اصل انضباط مالی در تضاد است.
هنرهای نظامی و استراتژیک
ماکیاولی بر تسلط حاکم بر «هنرهای نظامی» و درک محدودیت‌های قدرت سخت تاکید داشت. اشتباهات استراتژیک در مدیریت پرونده‌های نظامی و انتصاب افراد غیرمتخصص در پست‌های کلیدی دفاعی، از دیدگاه تحلیلگران، نشان‌دهنده فقدان این درک استراتژیک است که منجر به درگیر شدن در مناقشات فرسایشی و آسیب به جایگاه بین‌المللی ایالات متحده شده است.
عدالت و مشروعیت مجازات
در دیدگاه ماکیاولی، اعمال سخت‌گیرانه یا مجازات‌ها تنها زمانی مشروع هستند که «دلیل موجه و آشکاری» داشته باشند. استفاده از ابزارهای قضایی برای انتقام‌های شخصی یا هدف قرار دادن دشمنان سیاسی، از نظر ماکیاولی «بی‌ثباتی» ایجاد می‌کند و باعث می‌شود قدرت به جای حفظ نظم، ابزاری برای هرج‌ومرج شود.
هنر فریب و ماسک سیاسی
ماکیاولی معتقد بود حاکم باید بتواند تظاهر کند که دارای فضایل اخلاقی است، حتی اگر در واقعیت نباشد. او تأکید می‌کند که یک رهبر موفق باید «فریب‌کار و تظاهر‌کننده» باشد تا اعتماد عمومی را حفظ کند. اما زمانی که این ماسک برداشته شود و تناقضات رفتاری آشکار گردد، اعتبار رهبر از بین می‌رود.
