گزارشهای اخیر حاکی از آن است که دولت ایالات متحده پس از مداخلات نظامی و سیاسی در ونزوئلا، کنترل میلیاردها دلار از داراییهای این کشور، از جمله ذخایر نفتی و طلا را به دست گرفته است. با این حال، فقدان شفافیت در مورد نحوه مدیریت این منابع و مسیر جریان وجوه مالی، منجر به بروز پرسشهای جدی در کنگره آمریکا شده است.
چالشهای قانونی و ادعاهای اجبار
یکی از محورهای اصلی بحث، اعتبار قراردادهای منعقده با مقامات جدید ونزوئلا است. تحلیلگران بر این باورند که با توجه به تهدیدات صریح و استفاده از نیروی نظامی، این توافقات ممکن است تحت اجبار (Coercion) منعقد شده باشند. طبق مواد ۵۱ و ۵۲ کنوانسیون وین در مورد حقوق treaties، توافقاتی که از طریق تهدید یا استفاده از زور به دست آیند، فاقد اعتبار قانونی بینالمللی هستند. این موضوع میتواند ریسکهای حقوقی قابل توجهی برای شرکتهای خصوصی که قصد همکاری در این پروژهها را دارند، ایجاد کند.
ابهامات مالی و نظارتی
برخی از نقاط تاریک در مدیریت این داراییها عبارتند از:
- جریان وجوه: تخمین زده میشود که بیش از ۱۳ میلیارد دلار از فروش نفت ونزوئلا جمعآوری شده است، اما مشخص نیست چه مقدار از این مبلغ به ونزوئلا بازگشته و چه مقدار در حسابهای دولت آمریکا باقی مانده است.
- حسابهای آفشور: ایجاد حسابهای خاص (مانند حسابهای قطری) و انتقال وجوه به بانکهایی نظیر Citibank بدون مجوز قانونی شفاف، مورد انتقاد نمایندگان کنگره قرار گرفته است.
- نقش شرکتهای واسط: انتخاب شرکت North American Blue Energy Partners به عنوان شریک بخش خصوصی و ارتباط احتمالی آن با مقامات دولتی، نیاز به بررسی دقیق دارد.
نقش دفتر سرمایه استراتژیک پنتاگون (OSC)
دفتر سرمایه استراتژیک (Office of Strategic Capital) در پنتاگون مسئولیت نظارت و تامین مالی مجوزهای میدانهای نفتی را بر عهده دارد. با توجه به اینکه ماموریت این دفتر «تسریع سرمایهگذاری خصوصی در فناوریهای زنجیره تامین حیاتی» است، دخالت آن در مالکیت یا مدیریت ذخایر نفتی یک کشور خارجی، از منظر قانونی با ابهامات زیادی روبروست.
نیازمندیهای نظارتی و حسابرسی
برای رفع این ابهامات، درخواست شده است که تمامی گزارشهای حسابرسی شرکت KPMG، متون قراردادهای نفتی و دستورالعملهای داخلی مربوط به توزیع درآمدها در اختیار نهادهای نظارتی قرار گیرد تا از سوءاستفاده احتمالی از این منابع مالی جلوگیری شود.