سازمان‌ها گزارش می‌دهند که کارکنان آن‌ها با تهدیداتی علیه خانواده‌هایشان، تعقیب (Stalking)، خشونت فیزیکی و حتی ربایش مواجه شده‌اند. با این حال، تأیید این ادعاهای تکان‌دهنده دشوار است.
داده‌های آماری و ادعاهای ارعاب
بر اساس داده‌های نظرسنجی جدید، عوامل تهدید (Threat Actors) باج‌افزاری شروع به تهدید قربانیان خود با خشونت فیزیکی کرده‌اند. در گزارش ریسک باج‌افزار سال ۲۰۲۶ شرکت Semperis، از هر پنج سازمان شرکت‌کننده، دو سازمان اعلام کردند که با ارعاب و تهدیدات شدید در جریان حملات باج‌افزاری مواجه شده‌اند. نکته قابل توجه این است که بیش از نیمی از پاسخ‌دهندگان مدعی شدند که مهاجمان این تهدیدات را «عملاً اجرا کرده‌اند».
با این حال، این مطالعه بر پایه خود-گزارش‌دهی (Self-reporting) است و داده‌های سخت برای تأیید این ارقام در دسترس نیست. اگر این ادعاها درست باشد، به این معناست که باج‌افزارها از قلمرو دیجیتال خارج شده و به یک ریسک واقعی برای امنیت جانی قربانیان تبدیل شده‌اند.
جزئیات تهدیدات شخصی و منطقه‌ای
در سال ۲۰۲۶، حدود ۱۷٪ از پاسخ‌دهندگان تهدیدات فیزیکی و ۲۳٪ ارعاب روانی را گزارش کردند. متداول‌ترین روش‌ها شامل پیام‌های تهدیدآمیز، نامه‌ها یا بسته‌های ارسالی (۵۷٪) بود. تهدیدات شدیدتر شامل موارد زیر است:
- تهدید خانواده و دوستان کارکنان (۳۷٪)
- نفوذ فیزیکی به تاسیسات سازمان (۱۹٪)
- ربایش (۱۷٪)
- آسیب جسمی (۱۳٪)
- تعقیب و مراقبت (۶٪)
این آمار در کشورهای مختلف متفاوت است؛ برای مثال در ایتالیا، ۳۲٪ قربانیان با تهدید ربایش و ۲۲٪ با آسیب جسمی مواجه شده‌اند و ۷۴٪ مدعی‌اند که این تهدیدات اجرا شده است. همچنین در بیش از نیمی از موارد، قربانیان یا خانواده‌هایشان دچار افشای اطلاعات شخصی (Doxxing) یا حملات Swatting شده‌اند.
آیا خشونت فیزیکی واقعاً رخ می‌دهد؟
اگرچه موارد مستند زیادی برای خشونت مستقیم در حملات باج‌افزاری یافت نشده، اما شواهد در حوزه‌های مشابه وجود دارد. برای مثال، «حملات آچار» (Wrench Attacks) در دنیای رمز‌ارزها بسیار رایج شده است؛ جایی که مهاجمان برای به‌دست آوردن کلیدهای خصوصی کیف پول‌ها، قربانیان را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند.
همچنین گروه «Silent Ransom» در سال ۲۰۲۶ با جعل هویت تکنسین‌های IT، به دفاتر شرکت‌ها نفوذ کرده و از طریق USB داده‌ها را از نقاط پایانی (Endpoints) استخراج کردند. علاوه بر این، FBI گزارش داده است که شکایت‌های مربوط به تهدیدات خشونت‌آمیز در جرایم اینترنتی در سال ۲۰۲۵ افزایش چشمگیری داشته است.
چرا مهاجمان به سمت خشونت می‌روند؟
برخی تحلیل‌گران معتقدند افزایش تهدیدات فیزیکی، نتیجه مستقیم بهبود امنیت سایبری سازمان‌هاست. وقتی دفاعات دیجیتال قوی‌تر می‌شوند و اهرم فشار مهاجمان در فضای مجازی کاهش می‌یابد، آن‌ها برای مجبور کردن قربانی به پرداخت باج، به روش‌های سنتی‌تر و خشن‌تری روی می‌آورند تا جدیت خود را نشان دهند. این روند مشابه تکامل باندهای مافیایی است که پس از شکست در اخاذی تجاری ساده، به خشونت فیزیکی متوسل می‌شدند.
به‌روزرسانی (اکتبر 14, 2026 — The Register)
به‌روزرسانی: گزارش سالانه Semperis نشان می‌دهد که ۳۷ درصد از حملات باج‌افزار (Ransomware) اکنون با تهدیدات روان‌شناختی (۲۳ درصد) یا فیزیکی (۱۷ درصد) همراه هستند. این عاملان تهدید (Threat Actors) برای اعمال فشار بر مدیران ارشد و کارکنان، حتی خانواده‌های آن‌ها را هدف قرار می‌دهند تا پرداخت باج را تسریع کنند.
در جزئیات این گزارش، ۲۵ درصد قربانیان با Doxxing (افشای اطلاعات شخصی)، ۲۳ درصد با Swatting (ارسال نیروهای واکنش سریع از طریق گزارشات جعلی) و ۲۴ درصد با نیاز به استخدام تیم‌های امنیتی شخصی مواجه شده‌اند. همچنین، ۵۳ درصد از سازمان‌های مورد بررسی گزارش کرده‌اند که تهدیدات دریافت‌شده (مانند ارسال نامه‌ها یا پیام‌های تهدیدآمیز) در واقعیت اجرا شده است.
گروه‌های شناخته‌شده‌ای نظیر Scattered Spider، ShinyHunters و Lapsus$ به استفاده از این متدهای فشار متهم شده‌اند. در همین راسته، Europol در اقدامی برای مقابله با شبکه The Com که ترکیبی از هک و خشونت‌های فیزیکی است، ۴,۳۴۰ URL مرتبط با این شبکه را مسدود کرده است.
این تحلیل هشدار می‌دهد که پرداخت باج راهکار موثری نیست؛ چرا که ۶۹ درصد از قربانیان در مدت ۱۲ ماه چندین بار هدف حمله قرار گرفته‌اند و ۳۱ درصد آن‌ها مجبور به پرداخت‌های مکرر شده‌اند.
