بر اساس گزارش تهدیدات عامل‌های خودمختار (Autonomous Agents Threat Report) در سال ۲۰۲۶ که توسط Arrakis Security منتشر شده است، ۷۶٪ از عامل‌های هوش مصنوعی فعال، در ۶۰ روز گذشته هیچ فعالیت مشخصی نداشته‌اند، اما اعتبارنامه‌ها (Credentials) و محرک‌های (Triggers) آن‌ها همچنان فعال و قابل استفاده هستند. همچنین، ۴۴٪ از این عامل‌ها بیش از ۱۸۰ روز است که فعالیت نکرده‌اند.
یکی از نگرانی‌های اصلی این گزارش، امکان فعال‌سازی ۲۴٪ از این عامل‌های غیرفعال از طریق یک Webhook بدون امضا (Unsigned Webhook) از خارج از سازمان است. این موضوع نشان‌دهنده یک سطح از ریسک جدی در مدیریت چرخه حیات (Lifecycle Management) ابزارهای هوش مصنوعی است.
تحلیلگران معتقدند برخلاف حساب‌های کاربری کارکنان که بلافاصله پس از خروج از سازمان مسدود می‌شوند، عامل‌های هوش مصنوعی اغلب فاقد مالک مشخصی هستند. در نتیجه، زمانی که استفاده از یک عامل متوقف می‌شود، دسترسی‌ها و اتصالات آن به دلیل نبود فرآیند مدیریت صحیح، حذف نمی‌شوند و این عامل‌ها به نوعی “عامل‌های سایه” (Shadow Agents) تبدیل می‌شوند که پتانسیل سوءاستفاده دارند.
