مستند جدیدی با عنوان NAZA، ابعاد تاریک استفاده از سیستم‌های هوش مصنوعی (AI) در عملیات‌های نظامی رژیم صیهونیستی را بررسی می‌کند. این اثر با تکیه بر مصاحبه با ۲۴ عضو ناشناس ارتش این رژیم، نشان می‌دهد که چگونه تکنولوژی‌های پیشرفته برای توجیه کشتارهای گسترده و کاهش مسئولیت اخلاقی انسانی به کار گرفته شده‌اند.
سیستم‌های هدف‌گیری خودکار: Lavender و Where’s Daddy
در این گزارش، به دو سیستم کلیدی اشاره شده است که نقش محوری در شناسایی اهداف داشته‌اند:
- Lavender: یک سیستم AI که وظیفه شناسایی و لیست کردن اهداف احتمالی دشمن را بر عهده دارد.
- Where’s Daddy: سیستمی که با هک کردن تلفن‌های همراه کودکان، زمان بازگشت پدران (که هدف نظامی تلقی شده‌اند) به خانه را ردیابی می‌کند. طبق شهادت سربازان، این عملیات‌ها منجر به کشته شدن هدف به همراه تمامی اعضای خانواده، از جمله کودکی شده است که گوشی او مورد نفوذ قرار گرفته بود.
تغییر پارادایم مسئولیت: از انسان به الگوریتم
یکی از نکات کلیدی این تحلیل، مفهوم «فاصله گرفتن» (Remove) سربازان از تصمیم‌گیری است. استفاده از AI باعث شده تا نقش اپراتورها صرفاً «فنی» شود و مسئولیت اخلاقی انتخاب هدف از دوش انسان به دوش ماشین بیفتد. برخی سربازان معتقدند تصمیم‌گیری توسط ماشین، به دلیل نبود احساسات و کینه، عادلانه‌تر است؛ اما واقعیت عملی نشان می‌دهد که در بسیاری از موارد، برای حذف یک هدف، کشته شدن تا ۵۰ غیرنظامی به عنوان «خسارات جانبی» (Collateral Damage) پذیرفته شده است.
نتیجه‌گیری فنی و استراتژیک
این تحلیل نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در جنگ‌های مدرن لزوماً منجر به کاهش تلفات غیرنظامی یا افزایش دقت استراتژیک نمی‌شود، بلکه بیشتر به عنوان یک پوشش تکنوکراتیک برای مشروعیت بخشیدن به حملات گسترده عمل می‌کند. در حالی که شرکت‌های فناوری در سیلیکون ولی از خطر «انقراض بشر توسط AI» می‌گویند، واقعیت فعلی نشان می‌دهد که AI تنها ابزاری برای تسریع شناسایی اهداف است تا انسان‌ها با سرعت و حجم بیشتری عملیات کشتار را پیش ببرند.
