پژوهش‌های جدید نشان‌دهنده شکاف قابل توجهی در میزان اعتماد سازمان‌ها به توانایی خود در مهار (Containment) حملات سایبری و حفظ شواهد حیاتی (Evidence Preservation) است. در حالی که اکثریت مدیران فناوری اطلاعات به توانایی خود در مهار حوادث ظرف ۲۴ ساعت اطمینان دارند، درصد بسیار کمتری در مورد ظرفیت خود برای حفاظت از شواهد کلیدی احساس اطمینان می‌کنند.
چالش در مهار و مستندسازی شواهد
بر اساس گزارش «Cybersecurity Strategy Insights 2026-2027»، اگرچه ۹۴٪ از سازمان‌ها تا حدی به مهار یک حادثه امنیتی در کمتر از ۲۴ ساعت اعتماد دارند، اما تنها ۶۰٪ از آن‌ها «بسیار مطمئن» هستند. این سطح از اطمینان در سایر وظایف حیاتی پاسخگویی به‌شدت کاهش می‌یابد؛ به‌طوری که کمتر از نیمی از سازمان‌ها در مورد ارتباط با ذینفعان (Stakeholder Communication) و تنها ۳۷٪ در زمینه حفظ شواهد، اطمینان کامل دارند.
عدم موفقیت در حفظ شواهد دیجیتال می‌تواند شناسایی علت ریشه‌ای (Root Cause)، تعیین دامنه اثرات و تحلیل میزان مواجهه با قوانین نظارتی (Regulatory Exposure) را مختل کند. همچنین، ارتباطات ناسازگار در زمان وقوع حادثه، تصمیم‌گیری‌های حقوقی و فرآیندهای بازیابی (Recovery) را پیچیده می‌کند.
ضعف در مدیریت ریسک و مستندسازی
این گزارش همچنین اشاره می‌کند که تنها ۶۸٪ از سازمان‌ها رویکرد داخلی خود را برای مدیریت ریسک امنیت سایبری مستند کرده و ابلاغ نموده‌اند و این رقم برای رویکردهای خارجی تنها ۴۴٪ است. این وضعیت نشان‌دهنده نیاز مبرم سازمان‌ها به ارزیابی آمادگی در کل چرخه پاسخگویی، اجرای تست‌های فشار (Pressure-testing) بر روی سیستم‌ها، مستندسازی دقیق رویه‌ها و شفاف‌سازی مسئولیت‌هاست تا قابلیت‌های پاسخ به حوادث (Incident Response) به‌طور واقعی تقویت شوند.
