عوامل تهدید (Threat Actors) در سطح دولت-ملت‌ها، برای نفوذ به اپراتورهای مخابراتی به‌ندرت به یک زیرو دِی (Zero-Day) نیاز دارند. دلیل این امر آن است که بخش بزرگی از زیرساخت‌های تلکام همچنان بر پایه پروتکل‌هایی اجرا می‌شوند که در دوران «اعتماد مطلق» طراحی شده‌اند؛ زمانی که فرض می‌شد تمامی شرکت‌کنندگان در شبکه، اپراتورهایی شناخته‌شده و قابل اعتماد هستند.
پروتکل SS7: اعتماد کور به تماس‌گیرنده
پروتکل SS7 با قدمتی حدود ۴۰ سال، هنوز زیربنای خدمات SMS، تماس‌های 2G و 3G و همچنین رومینگ بین‌المللی است. ضعف این پروتکل در معماری آن نهفته است؛ هر گرهی (Node) که دسترسی به سیگنالینگ داشته باشد، می‌تواند درخواست‌های MAP ارسال کند تا مکان مشترک را ردیابی کرده یا پیامک‌های او را به مسیرهای دیگر هدایت کند.
- دسترسی آسان: از طریق Global Titleهای اجاره‌ای یا شرکای رومینگ با بررسی‌های امنیتی ضعیف، نفوذ به این شبکه امکان‌پذیر است.
- پیامدهای امنیتی: این پروتکل امکان ردیابی مکان، شنود تماس‌ها و سرقت کدهای تایید دو مرحله‌ای (MFA) را فراهم می‌کند.
- تداوم در نسل‌های جدید: حتی در 4G و 5G، پروتکل Diameter ضعف‌های مشابهی در ردیابی مکان دارد و کاربران در حالت رومینگ ممکن است به SS7 Downgrade شوند.
BGP: مسیریابی اینترنت بر اساس «اعتماد»
پروتکل BGP نیز با مشکل مشابهی در مقیاس اینترنت روبروست. این پروتکل هیچ سازوکار داخلی برای تایید اصالت منشأ مسیر (Route Origination) ندارد. اگر یک شبکه، پیشوندی (Prefix) را اعلام کند که متعلق به آن نیست، همسایگان اغلب این اعلان را پذیرفته و ترافیک را به سمت آن هدایت می‌کنند (BGP Hijacking).
به عنوان مثال، گزارش‌ها نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۰، ترافیک بخش بزرگی از مقاصد اینترنتی، از جمله سایت‌های دولتی و نظامی ایالات متحده، برای مدت کوتاهی از طریق سرورهای چین هدایت شده است. در پاسخ به این تهدیدات، رگولاتورها اکنون بر استفاده از RPKI برای اعتبارسنجی مسیرها تاکید دارند.
لایه روترها: کانون استقرار (Persistence)
جدی‌ترین نفوذهای اخیر، سخت‌افزارهای حامل ترافیک را هدف قرار داده‌اند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد عوامل تهدید متکی بر دولت‌ها، به‌ویژه روی روترهای Backbone، Provider Edge و Customer Edge تمرکز می‌کنند تا از طریق دستگاه‌های آسیب‌دیده، به شبکه‌های دیگر Pivot کنند.
روش‌های نفوذ: دسترسی اولیه معمولاً از طریق آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شده (و نه لزوماً جدید) صورت می‌گیرد. برخی از این موارد عبارتند از:
- ترکیب CVE-2024-21887 و CVE-2023-46805 در Ivanti Connect Secure.
- آسیب‌پذیری CVE-2024-3400 در Palo Alto PAN-OS GlobalProtect.
- ترکیب CVE-2023-20273 و CVE-2023-20198 در Cisco IOS XE برای دستیابی به RCE در سطح Root.
گروه‌هایی مانند Salt Typhoon با کاشت کدهای مخرب در تجهیزات شبکه و پیکربندی تونل‌های GRE، داده‌ها را از طریق روترهای سازش‌یافته استخراج می‌کنند. مشکل اصلی این است که بسیاری از تجهیزات قدیمی چنان فرسوده هستند که دیگر Patch نمی‌شوند.
چرا شناسایی این حملات دشوار است؟
سوءاستفاده از SS7 شبیه به ترافیک عادی رومینگ، BGP Hijacking شبیه به به‌روزرسانی مسیر و تونل‌های GRE شبیه به Provisioning قانونی به نظر می‌رسند. از آنجایی که این فعالیت‌ها روی Endpointها اجرا نمی‌شوند، ابزارهای EDR قادر به شناسایی آن‌ها نیستند.
راهکارهای دفاعی برای CISOها و تیم‌های SOC
- سیگنالینگ: استقرار فایروال‌های SS7 و Diameter و بررسی سخت‌گیرانه شرکای Global Title.
- مسیریابی: انتشار Route Origin Authorizations و اجبار به اعتبارسنجی RPKI.
- بهداشت روترها: به‌روزرسانی فوری CVEهای ذکر شده و Audit دقیق تمامی تونل‌ها و پیکربندی‌های AAA.
- دید خارجی (External Visibility): رصد فوروم‌های Dark Web برای شناسایی فروش اکسپلویت‌های SS7 و نشت اطلاعات دسترسی تجهیزات.
