نیک اندرسون (Nick Andersen)، مدیر موقت آژانس امنیت سایبری و زیرساخت‌های ایالات متحده (CISA)، در حالی بر لزوم همکاری با صنعت تأکید می‌کند که دولت فعلی آمریکا اقدامات گسترده‌ای برای حذف و کاهش این همکاری‌ها به انجام رسانده است.
تضاد میان کلام و عمل
اندرسون در جریان اجلاس تاب‌آوری سایبری بخش عمومی که توسط شرکت Rubrik برگزار شد، ادعا کرد که همکاری‌های عمومی-خصوصی (Public-Private Partnerships) حیاتی‌ترین جنبه از مأموریت CISA است. وی اشاره کرد که CISA یک سازمان اجرای قانون، سازمان اطلاعاتی یا رگولاتور نیست و برای ساخت یک مدل تهدید (Threat Model) جامع، به شدت به اطلاعات و بینش‌های بخش خصوصی وابسته است.
تخریب ساختارهای نظارتی و مشورتی
با وجود این اظهارات، بررسی روند تغییرات در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ نشان می‌دهد که بسیاری از برنامه‌های CISA هدف سیاست‌های کاهش هزینه‌های دولتی قرار گرفته‌اند. از جمله اقدامات برجسته در این راستا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
- حذف شورای بازبینی ایمنی سایبری (CSRB): این نهاد که در دوره بایدن برای تحلیل حوادث سایبری ایجاد شده بود، تعطیل شد.
- تعطیلی شوراهای تخصصی: شورای ایمنی و امنیت هوش مصنوعی، شورای مشورتی مشارکت زیرساخت‌های حیاتی (CIPAC) و کمیته مشورتی مخابرات امنیت ملی همگی متوقف شدند.
- قطع همکاری با مرکز امنیت اینترنت (CIS): در اواخر سال ۲۰۲۵، بودجه و پیوندهای CISA با این مرکز قطع شد.
- تضعیف MS-ISAC: مرکز اشتراک‌گذاری و تحلیل اطلاعات چند-ایالتی که نقش مهمی در فیلتر کردن هشدارها برای دولت‌های محلی داشت، از این کاهش بودجه‌ها متأثر شد.
بحران نیروی انسانی و بودجه
علاوه بر حذف شوراهای مشورتی، CISA با ریزش شدید نیروی انسانی مواجه شده است. از زمان بازگشت ترامپ به قدرت، حدود یک‌سوم کارکنان این آژانس (تقریباً ۱,۰۰۰ نفر) را ترک کرده‌اند. در حالی که آژانس متعهد به استخدام مجدد ۳۰۰ نفر شده است، درخواست بودجه اخیر دولت پیشنهاد می‌کند که ۹۰۰ پست شغلی دیگر حذف شوند و تقریباً یک میلیارد دلار از بودجه سال ۲۰۲۷ این سازمان کسر شود.
پیامدها برای زیرساخت‌های حیاتی
اگرچه سخنگوی CISA مدعی است که تیم‌های منطقه‌ای همچنان به ارزیابی ریسک و کمک به تقویت دفاعات سازمان‌ها ادامه می‌دهند، اما با توجه به کمبود شدید کارکنان و حذف نهادهای رابط، ادعاهای مدیریت این سازمان با واقعیت‌های عملیاتی در تضاد است. تحلیل‌گران هشدار می‌دهند که این روند در نهایت منجر به بی‌دفاع ماندن زیرساخت‌های حیاتی (Critical Infrastructure) در برابر تهدیدات پیشرفته خواهد شد.
