دولت ایالات متحده در مواجهه با افزایش نگرانی‌ها پیرامون مخاطرات امنیتی مدل‌های پیشرو (Frontier Models) هوش مصنوعی، همچنان بر رویکرد «عدم مداخله» (Hands-off approach) در تنظیم مقررات این فناوری تأکید دارد. این موضع در حالی اتخاذ می‌شود که وقوع حملات سایبری علیه مدل‌های تجاری و هشدارهای متخصصان در مورد نبود کنترل‌های نظارتی، فشارها برای ایجاد چارچوب‌های قانونی سخت‌گیرانه‌تر را افزایش داده است.
رقابت ژئوپلیتیک و تسلط بر فناوری
محور اصلی استراتژی فعلاً بر این باور استوار است که هرگونه محدودیت قانونی یا نظارتی در این مرحله، منجر به کند شدن سرعت نوآوری در آمریکا شده و مسیر را برای رقبایی نظیر چین هموار می‌کند. از دیدگاه مقامات ارشد، تسلط بر هوش مصنوعی (AI) و حتی هوش فوق‌بشر (Super Intelligence) اهمیتی حیاتی‌تر از ریسک‌های احتمالی دارد و هرگونه تلاش برای «خفه کردن رشد» این فناوری، به نفع رقبای جهانی خواهد بود.
جایگزینی نظارت دولتی با مسئولیت حقوقی
به جای وضع قوانین پیشگیرانه، برخی مقامات پیشنهاد داده‌اند که مسئولیت حقوقی (Liability) بهترین ابزار برای تضمین امنیت باشد. بر این اساس، شرکت‌های توسعه‌دهنده باید در قبال خروجی‌ها و آسیب‌های ایجاد شده توسط مدل‌های خود پاسخگو باشند و از طریق دعاوی حقوقی خصوصی، انگیزه‌ای برای ارتقای امنیت ایجاد شود. با این حال، منتقدان استدلال می‌کنند که این مدل (مشابه صنعت داروسازی یا هوانوردی نیست) و نمی‌تواند جلوی خطرات سیستمی یا بحران‌های امنیتی پیش از وقوع بگیرد.
چالش‌های نظارتی و مدل‌های تجاری
- آزمون‌های داوطلبانه: دستورات اجرایی فعلی بیشتر بر پایه تست‌های داوطلبانه است که توسط خود شرکت‌ها مدیریت می‌شود تا زمان عرضه مدل‌های جدید به تأخیر نیفتد.
- تقطیر مدل‌ها (Model Distillation): گزارش‌هایی مبنی بر استفاده سیستماتیک شرکت‌های چینی از مدل‌های پیشرو آمریکایی برای ارتقای مدل‌های ارزان‌تر و بهینه‌تر خود وجود دارد.
- تضاد دیدگاه‌ها: در حالی که متخصصان بر لزوم کنترل‌های سایبری (Cybersecurity Controls) تأکید دارند، دیدگاه حاکمیتی بر این است که بازار آزاد و رقابت جهانی، محرک اصلی پیشرفت است.
در نهایت، به نظر می‌رسد یک اجماع استراتژیک (هرچند غیررسمی) بین واشینگتن و پکن وجود دارد: پذیرش ریسک‌های امنیتی در ازای تسریع در پذیرش و توسعه هوش مصنوعی برای دستیابی به برتری استراتژیک.
