گزارش‌های جدید نشان می‌دهند که میانگین زمان لازم برای وصله‌گذاری (Patching) آسیب‌پذیری‌هایی که در دنیای واقعی مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند، ۸۷ روز است. این بدان معناست که نیمی از این حفره‌های امنیتی، حتی پس از گذشت سه ماه از انتشار اطلاعات آن‌ها، همچنان بدون رفع (Remediation) باقی می‌مانند.
طبق این گزارش، این شکاف زمانی برای آسیب‌پذیری‌هایی که هنوز شواهدی از سوءاستفاده از آن‌ها یافت نشده، حتی بیشتر است و میانگین زمان رفع آن‌ها به ۱۰۷ روز می‌رسد. همزمان، استفاده از هوش مصنوعی (AI) در شناسایی آسیب‌پذیری‌ها در حال شتاب گرفتن است که منجر به افزایش چشمگیر یافته‌های امنیتی شده است؛ موضوعی که سازمان‌ها را برای ارزیابی و رسیدگی سریع‌تر تحت فشار قرار می‌دهد.
تأثیر حملات مبتنی بر هوش مصنوعی بر شکاف وصله‌گذاری
گزارش‌ها هشدار می‌دهند که عوامل تهدید (Threat Actors) با استفاده از عوامل هوش مصنوعی (AI Agents)، قادرند ظرف چند روز آسیب‌پذیری‌ها را شناسایی و سیستم‌ها را مختل کنند. اگرچه حملات خودگردان (Autonomous Attacks) در مقیاس بزرگ هنوز به طور عمومی مستند نشده‌اند، اما موانع موجود مانند هزینه‌های بالای محاسباتی و دسترسی محدود به مدل‌های پیشرفته (Frontier Models)، احتمالاً موقتی هستند.
تحقیقات نشان می‌دهد که شکاف توانمندی‌های سایبری بین مدل‌های با وزن باز (Open-weight) و مدل‌های پیشرفته در حال کاهش است. این روند باعث می‌شود که سازمان‌هایی با فرآیندهای وصله‌گذاری ضعیف، با ریسک‌های اعتباری و مالی بیشتری روبرو شوند. همچنین، سازمان‌های بزرگ با سطح حمله (Attack Surface) گسترده‌تر و شرکت‌های کوچک و متوسط که هدف قرار گرفتن آن‌ها به دلیل کاهش هزینه‌های حملات توسط هوش مصنوعی آسان‌تر شده است، در معرض خطر بیشتری قرار دارند.
