شرکت SpaceX در تلاش است تا با ترکیبی از طیف‌های فرکانسی باند پایین (Low-band spectrum) برای نفوذ به محیط‌های داخلی و طیف ۲ گیگاهرتز (2 GHz spectrum) که توسط ماهواره‌های نسل دوم استارلینک (Starlink Gen2) پشتیبانی می‌شود، با شبکه‌های موبایل موجود در ایالات متحده رقابت کند.
زیرساخت‌های ترکیبی ماهواره‌ای-زمینی
این شرکت توافقی را برای تصاحب مجوزهای طیف باند پایین در سراسر کشور، تا سقف ۱۴ مگاهرتز در باند ۸۰۰ مگاهرتز منعقد کرده است. این اقدام مسیر تبدیل شدن Starlink Mobile به یک اپراتور سلولار (Cellular Carrier) بزرگ را هموار می‌کند. بر اساس اسناد ارائه‌شده به کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC)، SpaceX قصد دارد زیرساخت‌های زمینی (Terrestrial Infrastructure) خود را از طریق نصب تجهیزات استاندارد بی‌سیم مانند آنتن‌ها روی دکل‌ها و پشت‌بام‌ها برای تامین پوشش سیگنال پایدار توسعه دهد.
گسترش قابلیت Direct-to-Cell
همزمان، FCC درخواست SpaceX برای پرتاب ۱۵,۰۰۰ ماهواره اضافی بهینه شده برای طیف ۲ گیگاهرتز را تایید کرده است. این ماهواره‌ها امکان ارائه خدمات پرسرعت را مستقیماً به دستگاه‌های unmodified (بدون نیاز به تغییر سخت‌افزاری) در هر نقطه از جهان فراهم می‌کنند. این حرکت در کنار خرید قبلی طیف S-band از شرکت EchoStar، به SpaceX اجازه می‌دهد یک شبکه هیبریدی ایجاد کند؛ به گونه‌ای که طیف ۸۰۰ مگاهرتز برای پوشش داخل ساختمان‌ها و طیف ۲ گیگاهرتز برای گسترش پوشش در مناطقی که خارج از دسترس دکل‌های موبایل هستند، مورد استفاده قرار گیرد.
تاثیرات استراتژیک بر صنعت ارتباطات
از آنجایی که اکثر دستگاه‌های موبایل فعلی از باند ۸۰۰ مگاهرتز پشتیبانی می‌کنند، کاربران بدون نیاز به ارتقای سخت‌افزاری می‌توانند به این شبکه متصل شوند. SpaceX هدف خود را حذف نقاط کور سلولار (Cellular Dead Zones) و ارائه یک سرویس یکپارچه در هر محیطی تعریف کرده است. این استراتژی باعث واکنش منفی بازار و کاهش ارزش سهام اپراتورهای بزرگی نظیر Verizon، AT&T و T-Mobile شده است، زیرا مدل جدید ارتباطی استارلینک می‌تواند سهم بازار این شرکت‌ها را به شدت تحت تاثیر قرار دهد.
