هیئت صلح (BOP) که در ژانویه توسط دونالد ترامپ معرفی شد، با هدف ایجاد مکانیزمی بین‌المللی برای مدیریت بحران‌ها طراحی شده بود. با این حال، پس از گذشت چندین ماه، این هیئت در تبدیل بیانیه‌های سیاسی به سیستم‌های عملیاتی با چالش‌های جدی روبرو است. غزه قرار بود اولین نمایش اثربخشی این مدل جدید باشد، اما فرآیند بازسازی نشان‌دهنده دشواری تبدیل وعده‌های سیاسی به سیستم‌های اجرایی است.
فقدان زیرساخت‌های نهادی و امنیتی
هیئت صلح فاقد چهار عنصر کلیدی است: زیرساخت‌های نهادی مشخص، شبکه شرکای اجرایی، تأمین مالی کافی و تضمین‌های امنیتی معتبر. مهم‌تر از همه، اعضای هیئت هنوز نتوانسته‌اند مشارکت عملی با رژیم صیهونیستی برقرار کنند؛ موضوعی که برای مدیریت مرزها، دسترسی‌ها و فرآیندهای خلع سلاح حیاتی است.
شکاف میان چشم‌انداز و واقعیت عملیاتی
در حالی که چشم‌اندازهای ارائه شده (مانند پروژه‌های توسعه ساحلی و زیرساخت‌های مدرن) بیشتر شبیه به استراحتگاه‌های مدیترانه‌ای به نظر می‌رسند، واقعیت غزه نشان‌دهنده تخریب گسترده زیرساخت‌های حیاتی است. بازسازی این منطقه تنها به بازسازی ساختمان‌ها محدود نمی‌شود، بلکه نیازمند احیای سیستم‌های پیچیده شامل:
- جاده‌ها، یوتیلیتی‌ها (Utilities) و مدیریت پسماند
- شبکه‌های ارتباطی و زنجیره تأمین
- ساختارهای اداری و مدیریت مرزی
- تأسیسات فنی مانند مراکز داده (Data Centers) و فضای ذخیره‌سازی ابری (Cloud Storage)
بدون وجود یک اکوسیستم کامل شامل مدیریت پروژه، مهندسی، کنترل مالی و امنیت، پروژه‌های بزرگ ساختمانی با شکست مواجه خواهند شد.
چالش‌های مالی و امنیتی
نیاز تخمینی برای بازسازی غزه حدود ۷۱ میلیارد دلار برآورد شده است که بسیار فراتر از بودجه‌های تأمین شده توسط BOP است. علاوه بر این، نبود یک چارچوب امنیتی برای محافظت از کارگران، مسیرهای تأمین و زیرساخت‌ها، ریسک عملیاتی را به شدت افزایش می‌دهد. تا زمانی که همکاری‌های امنیتی و لجستیکی با رژیم صیهونیستی برقرار نشود، حتی پروژه‌های دارای بودجه کامل نیز با مشکل اجرا مواجه خواهند بود.
