بانک‌های بزرگ آمریکایی متوجه حضور AI Agentهای شخص ثالث در حساب‌های مشتریان خود شده‌اند. این موضوع نگرانی‌هایی را در مورد احتمال اقدام ابزارهای خودکار، فراتر از دستورات صریح کاربران، ایجاد کرده است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، برخی از این عوامل هوش مصنوعی حتی با مراکز تماس (Call Centers) ارتباط برقرار کرده یا تلاش کرده‌اند اقدامات مستقلی را در حساب‌ها اجرا کنند.
ریشه دسترسی و شکاف امنیتی
بررسی‌ها نشان می‌دهد که این دسترسی‌ها معمولاً زمانی آغاز می‌شوند که مشتریان، نام کاربری و رمز عبور خود را در اختیار یک دستیار هوش مصنوعی قرار می‌دهند. اگرچه کاربر ممکن است این دسترسی را تأیید کرده باشد، اما این اقدام با قوانین اکثر بانک‌ها که مستلزم ورود مستقیم کاربر (Manual Login) است، در تضاد است.
نکته کلیدی این است که دسترسی غیرمجاز AI Agentها لزوماً به معنای سرقت رمز عبور توسط هکرها یا نفوذ به سیستم‌های امنیتی بانک نیست؛ بلکه در بسیاری از موارد، خود کاربران با اشتراک‌گذاری اعتبارنامه‌ها (Credentials)، راه را برای این ابزارها باز کرده‌اند و بدین ترتیب شکافی میان «مجوز کاربر» و «قوانین بانک» ایجاد شده است.
چالش‌های فنی و عملیاتی
بزرگترین نگرانی زمانی رخ می‌دهد که این Agentها اجازه خرید یا انتقال وجه داشته باشند. مدیران بانکی بیم آن دارند که ابزارهایی با این سطح از دسترسی، اقداماتی را انجام دهند که کاربر هرگز قصد انجام آن‌ها را نداشته است. مشکل فنی اصلی در اینجا، اتصال فعالیت‌های حساب به قصد واقعی انسان (Human Intent) است.
- تشخیص هویت: بانک‌ها در تفکیک بین فعالیت‌های کاربر واقعی، ابزارهای تأیید شده و Agentهایی که فراتر از دستورات عمل می‌کنند، با دشواری روبرو هستند.
- گسترش سطح حمله: ارتباط این ابزارها با مراکز تماس، چالش را فراتر از وب‌سایت یا اپلیکیشن موبایل بانک می‌برد.
- ماندگاری دسترسی: تحقیقات نشان داده است که بسیاری از AI Agentهای غیرفعال، همچنان اعتبارنامه‌های فعال را در اختیار دارند که ریسک دسترسی‌های طولانی‌مدت و بدون نظارت را افزایش می‌دهد.
پاسخ بانک‌ها و راهکارهای جایگزین
مؤسساتی مانند Morgan Stanley، JPMorgan Chase و Bank of America در حال محدود کردن دسترسی این ابزارها و به‌روزرسانی شرایط خدمات (Terms of Service) خود هستند تا با این مدل جدید از دسترسی‌ها مقابله کنند.
در حال حاضر، بسیاری از بانک‌ها به سمت پیاده‌سازی دسترسی فقط-خواندنی (Read-only access) حرکت می‌کنند. این رویکرد به ابزارهای شخص ثالث اجازه می‌دهد تا اطلاعات مالی را مشاهده کنند بدون اینکه بتوانند تراکنشی انجام دهند. این مدل مشابه خدماتی است که پیش از این برای نرم‌افزارهای مدیریت مالی ارائه می‌شد و تعادلی بین اتوماسیون مفید و کنترل مستقیم بر وجوه ایجاد می‌کند.
در نهایت، توصیه می‌شود کاربران از ارائه رمز عبور بانکی به ابزارهای هوش مصنوعی خارجی خودداری کنند و بانک‌ها نیز باید روش‌هایی برای شناسایی دقیق Agentها و محدود کردن مجوزهای آن‌ها توسعه دهند.
