در حالی که سازمان‌ها منابع بیشتری را برای توسعه هوش مصنوعی عامل‌محور (Agentic AI) به عنوان ابزاری برای دفاع سایبری اختصاص داده‌اند، اکثر تیم‌های امنیتی همچنان در به‌کارگیری عملی این فناوری تردید دارند. این موضوع در حالی رخ می‌دهد که تهدیدات سایبری مبتنی بر هوش مصنوعی در شبکه‌های سازمانی در حال افزایش است.
وضعیت پذیرش Agentic AI در سازمان‌ها
بر اساس گزارش‌های اخیر، تنها ۲۵ درصد از تیم‌های امنیت سایبری به‌طور فعال از ابزارهای Agentic AI در استراتژی‌های دفاعی خود استفاده می‌کنند. توزیع وضعیت پذیرش این فناوری به شرح زیر است:
- ۲۰ درصد: در حال اجرای طرح‌های آزمایشی (Pilot) در محیط‌های بسته.
- ۳۵ درصد: در حال بررسی امکان پذیرش این فناوری طی ۱۲ تا ۲۴ ماه آینده.
- ۲۰ درصد: هیچ برنامه‌ای برای آزمایش یا استفاده از این ابزارها ندارند.
کاربردهای عملی و چالش‌های تصمیم‌گیری
سازمان‌هایی که در حال استفاده یا آزمایش این عامل‌ها هستند، آن‌ها را در وظایفی نظیر استخراج اطلاعات (Information Retrieval)، اولویت‌بندی هشدارها (Alert Prioritization) و اقدامات فعال‌تر مانند مسدود کردن IPها، به‌روزرسانی لیست‌های سیاه (Blacklists) و نظارت بر ترافیک مشکوک به کار گرفته‌اند.
با این حال، اعطای اختیار تصمیم‌گیری مستقیم به Agentic AI برای اقداماتی که مستقیماً بر عملیات امنیتی تأثیر می‌گذارد، همچنان با مقاومت روبروست. یکی از نگرانی‌های اصلی متخصصان، پدیده «اشتباه اما با اطمینان» (Confidently Wrong) است؛ وضعیتی که در آن مدل AI تصمیمی نادرست می‌گیرد اما آن را با اطمینان کامل ارائه می‌دهد که می‌تواند خطرناک‌تر از کند بودن فرآیند باشد.
موانع استقرار و دیدگاه مدیریت
علاوه بر خطاهای احتمالی، موانع دیگری نیز در مسیر استقرار این فناوری وجود دارد، از جمله:
- نگرانی در مورد نشت داده‌ها (Data Leakage).
- قابلیت حسابرسی (Auditability) و الزامات رگولاتوری.
- هزینه‌های عملیاتی و سطح کنترل انسان بر جریان‌های کاری (Workflows) امنیتی.
جالب اینجاست که در حالی که تیم‌های فنی محتاط هستند، هیئت‌مدیره و تامین‌کنندگان بودجه تمایل زیادی به پذیرش این فناوری دارند. بیش از نیمی از مدیران ارشد انتظار افزایش قابل‌توجه بودجه برای تحقیق و توسعه در حوزه Agentic AI را دارند و درصد کمی از آن‌ها احتمال کاهش بودجه‌های امنیتی را پیش‌بینی می‌کنند.
